"Het geluk van de interim manager"
Victor Schaafsma
Laatst kreeg ik weer die vraag "wanneer krijg je een keer die vaste baan?". Elke keer lachte ik dan weer en denk "je moest eens weten wat je mist".
Hoe is het zover gekomen?
Ik heb jaren bij een grote Nederlandse multinational gewerkt. Daar waren de medewerkers redelijk veranderingsschuw: "helmpje op en bukken" was het devies als er weer een programma gestart werd. Ik vond het juist leuk als er nieuwe plannen werden gepresenteerd. Na een aantal verschillende jobs bij dit bedrijf kwam ik bij een kleiner bedrijfsonderdeel terecht dat, vanwege het product/markt combinatie (defensiespullen voor de overheid), zich aan de tucht van de markt had weten te onttrekken. Zo werd er nog gedacht in massaproductie van stevige metalen spullen terwijl er feitelijk sprake was van een software bedrijf met consultancy activiteiten. Hier heb ik geleerd hoe mensen zich kunnen wanen in een wereld die allang niet meer bestond. Als je als werknemer op zo'n moment het bedrijf binnenkomt, voel je je enerzijds onzeker omdat je het bedrijf niet kent (cultuur, product en de wijze van werken), terwijl je soms ook denkt met een stel wereldvreemden te maken hebt gezien hun werkwijze en beeld van de buitenwereld (dit beeld is bij andere bedrijven wel wat genuanceerder). Mijn leermomenten waren: wees oprecht geïnteresseerd, blijf vragen stellen, ga kinderlijk ver in het voorkauwen hoe het ook anders zou kunnen en blijf rustig (als is dit laatste soms moeilijk). Uiteindelijk zorgt het inzicht bij de medewerkers zelf dat ze gaan bewegen. In mijn volgende vaste baan ben ik aangenomen door iemand die, toen ik er kwam werken, al weer van zijn plaats was. Vervolgens kwam ik als FD bij een bedrijfsonderdeel waar de overige MT leden een management buy-out aan het voorbereiden waren. Of ik ook mee wilde doen. Op dat ogenblik wist ik niets van de business, ik was amper een week binnen. Maximale onzekerheid kwam toen de rest van het management door de hoofddirectie op non-actief gesteld werd en ik even tijdelijk "de baas" was. Op dat ogenblik voel je je even knap onzeker. Door met veel mensen te spreken in de organisatie weet je echter vrij snel waar een besluit en/of actie nodig is. Uiteindelijk kwam er hulp in de vorm van een algemeen directeur met veel kennis van de specifieke business en samen hebben we uiteindelijk grote stappen kunnen maken. Lessen waren hier: luisteren, "wie tot 10 kan tellen kan de hele wereld bellen" (voor het vragen van advies natuurlijk), blijf rustig en pretendeer niet alles te weten want de rest weet het ook niet. Dit bedrijf werd uiteindelijk overgenomen door een grote multinational en samengevoegd met een ander dochterbedrijf. Op dat moment wisten wij als MT dat we er uit gingen. Zelf ben ik niet direct gaan solliciteren, met de veronderstelling dat er nog wel wat leuke dingen zou kunnen leren. Ik heb mijzelf niet opgesteld als het slachtoffer en bij de algemeen directeur van de over te nemen partij heb ik mijn motieven toegelicht waarom ik niet gelijk vertrok. De directeur zag in mij iemand met veel kennis over het over te nemen bedrijf. Gevolg: ik mocht een aantal zeer leerzame dingen doen. Zonder het te beseffen was ik al eigenlijk 3 jaar interim-manager: maximale onzekerheid en veel turbulentie (maar wel met een vast salaris).
Dit was 10 jaar geleden en 18 opdrachten later.
Wat ik nu doe? Gewoon hetzelfde als andere managers, alleen dan onbevangen en zonder angst, niet met de pet op van "ik weet het beter" en met een grote dosis gezond boeren verstand. Mijn belangrijkste succesfacturen en lessen voor anderen zijn:
- Wees niet bang, angst of een hang naar comfort zorgen ervoor dat je niet het maximale uit jezelf haalt. Angst is een gevoel en vaak niet reëel. Dit zelfde geldt voor "zekerheid", de praktijk is dat hieronder veel drijfzand zit.
- Zorg dat je veel ervaringen opdoet, dit maakt je multi-inzetbaar.
- Wees eerlijk en oprecht.
- Zorg voor een goed netwerk.
Dus voor mij een vaste baan? Nee, mijn ervaringen zijn veel rijker dan mijn "vaste" collega's, ik heb meer vrijheid. Van mijn vrouw mag ik niet meer vast gaan werken want dan kan zij minder shoppen.